Pratite nas na društvenim mrežama

Vivian Maier: Fotografije u boji

Kultura

Vivian Maier: Fotografije u boji

Tokom pedeset godina, Vivian Maier je nosila foto-aparat svuda sa sobom, pravila fantastične fotografije koje niko u njenoj okolini nije vidio. Kada su kutije sa filmovima otkrivene poslije njene smrti ispostavilo se da je povučena dadilja iz Čikaga jedan od najboljih fotografa 20. vijeka.

John Maloof je pokrenuo priču o Maier i posthumno joj osigurao slavu, a istovremeno je bio vlasnik velikog dijela njene arhive. No, nije izradio njene filmove u boji, a radilo se o oko 700 nerazvijenih filmova i 40.000 ektahrom slajdova, a većina ih je snimljena tokom posljednjih 30 godina njenog života koje se često smatraju i najzagonetnijim. Razlog zbog kojeg su ovi filmovi ostali nerazvijeni je pravni spor o autorskim pravima između Maloofa i njenih nasljednika. No, spor je riješen 2016. godine čime je Maloofu omogućeno da razvije filmove.

Odabrane fotografije izrađene s ovih filmova sada su dio prve monografije o njenim fotografijama u boji – Vivian Maier: Fotografija u boji (2018). Kada pogledate ove fotografije, ponovo se pojavljuju pitanja na koja i dalje nema odgovora, a odnose se na njen rad i životni put, kao i na osobe koje su utjecale na nju kao fotografa, razloge zbog kojih je mijenjala stil, šta je bilo presudno za izbor motiva i jesu li neka dešavanja iz njenog privatnog života utjecala i na njenu fotografiju.

U monografiji koja predstavlja fotografije u boji, možemo pratiti njen prelaz sa sada čuvenog aprata Rolleiflex na 35-milimetarski aparat. Ostalo je nejasno zašto je Maier promijenila format, ali ta promjena je značajno izmijenila njenu uličnu fotografiju. Dok za fotografiranje Rolleiflexom obično gledate ka dolje, a aparat vam je u nivou struka ili grudi, čime imate izvjesnu šansu da vas osoba koju fotografišete ne primijeti odmah, 35-milimetarski aparat se, naravno, drži u visini oka čime se skreće pažnja na prisustvo aparata. Maier je preferirala da bude što nevidljivija, tako da je ovaj izbor aparata neuobičajen, iako na njenim autoportretima iz tog vremena možemo vidjeti da koristi fotoaparat manjeg formata.

Dosljedno fotografiranje tokom pet desetljeća u konačnici je rezultiralo s preko 100 000 negativa, od kojih je većina nastala u Chicagu i New Yorku. Vivian se dodatno upuštala u svoju strastvenu odanost dokumentiranja svijeta oko sebe kroz ručno rađene filmove, snimke, intervjue i zbirke koje daju uvid u najfascinantnije prizore u američkom životu 50-ih i 60-ih godina. Ona slika slučajne prolaznike, ljude zanimljivih fizionomija, one koji su čudno odjeveni, ekscentrike, crnce i bijelce, kojekakve čudake, ili one čije čudnosti bivamo svjesni tek kada ih vidimo na slici.

Slikala je ono što bi vidjela: prirodu, parkove, arhitekturu, životinje. Ali je, uglavnom, slikala ljude. Bilo je to vrijeme kada se moglo fotografirati slučajne prolaznike, a da to ne bude doživljeno kao atak na privatnost.

Otkrijte svijet umjetnosti i kulture!

Ostavi komentar

Ostavite odgovor

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *

Još iz rubrike Kultura

NA VRH