Pratite nas na društvenim mrežama

Café de Flore (2011)

RECENZIJE

Café de Flore (2011)

“The meeting of twin flames is when the soul finds its other half on the path homeward, to the source.The cycle of reincarnation ends. It's the final relationship that leads to unity.”

Jean-Marc Vallée je svima poznat po brojnim i odličnim projektima. Rijetko je koje ostvarenje koje je ovaj režiser uzeo u svoje ruke bio promašaj. Preko serija koje su se pokazale kao veoma uspješne – Sharp Objects i Big Little Lies, a na kojima je Vallée radio kao izvršni producent, pa sve do filmova Wild (2014), C.R.A.Z.Y. (2005), Dallas Buyers Club (2013), uvjerili smo se u umijeće ovog francusko-kanadskog redatelja da nam posluži odličnu priču i zavede nas svojim kadrovima.

Café de Flore je njegovo ostvarenje iz 2011. godine, ostvarenje koje nadilazi vrijeme i mjesto, i može se reći film za ekstremne romantičare. Ova zamršena kontemplacija o “ludoj ljubavi” u trajanju od dva sata pravi zanimljivu sponu između naizgled nepovezanih priča postavljenih u Francuskoj i Kvebeku.

U savremenom Montrealu, Antoine (Kevin Parent), putujući klupski DJ koji će napuniti 40 godina, ludo je zaljubljen u svoju prekrasnu srodnu dušu, Rose (Évelyne Brochu). Antoine ima dvije kćerke sa svojom bivšom suprugom, Carole (Hélène Florent), koja još uvijek vjeruje da je Antoine njena srodna duša i da im je sudbina da zauvijek budu zajedno. Međutim Antoine sa svojom novom ljubavlju “zrači srećom iz svake pore”.

Druga priča počinje 1969. u Parizu, gdje Jacqueline (Vanessa Paradis), frizerka, rađa sina, Laurenta (Marin Gerrier), sa Downovim sindromom. Kada odbije da institucionalizuje dijete, njen muž je ostavlja, a ona se opsesivno posvećuje Laurentovom odgoju. Jacqueline je u svom sinu po posljednji put pronašla smisao svog života.

Napisan, režiran i uređen od strane gospodina Valléea, ovim filmom se ponovo vraća stilu „C.R.A.Z.Y.“ i ima sličnu emocionalnu gustoću i fragmentaciju. Misticizam koji prožima čitav film donekle podsjeća na onaj koji nalazimo u filmu “What Dreams May Come” iz 1998. godine sa Robinom Williamsom u glavnoj ulozi, a mnogo elemenata prepoznajemo i iz fima “La double vie de Véronique” iz 1991. godine. Modulacije raspoloženja u filmu su kroz muziku lijepo obrađene, Pink Floyd i Sigur Rós su veoma snažni, dok se sam naslov filma odnosi na klupsku pjesmu koja se čuje u značajnim trenucima.

Zahvaljujući odličnoj glumi i odnosu koji je prikazan između Jacqueline i čudesnog mladog Gerriera koji glumi njenog sina, priča iz ovog perioda je uvjerljivija od ove postavljene u sadašnjosti. Nasuprot tome, donekle zatvoreni karakter Antoina je teže čitati, vjerovatno zato što se on još uvijek ne razumije, bježeći u muziku kao način da ublaži bolne posljedice svojih izbora. Ipak, dok se vraćamo natrag u Antoineovu prošlost, osvrćući se na konture njegovog dugog, formativnog odnosa s njegovom bivšom suprugom, opseg njenog gubitka dolazi u fokus i time ukazuje na povezanost sa mukama koje proživljava Jacqueline. Vallée ovdje donosi hrabru odluku da samo nagađa o tačnoj prirodi veze između ove dvije priče koje su udaljene desetljećima, umjesto da prikaže primamljive nagovještaje koji bi zamaglili liniju između vremena, percepcije i emocije.

Postoje mnoga pitanja koja se postavljaju na samom kraju filma, koji (u najmanju ruku) zahtijeva ogromnu “elastičnost” od gledatelja, ali da li vas je taj kraj kupio ili ne manje je bitno, jer teško je ne biti oduševljen filmom koji toliko rizikuje i drži se svoje vlastite logike. Kakve god da su njegove mane, ovo je film koji pruža ekstatično iskustvo, ali u isto vrijeme sigurno nije za svačiji ukus. Stoga, ako ste spremni ostaviti svoju logiku po strani i ući bez razmišljanja u priču koja je duboko prožeta misticizmom, onda je ovo film za vas.

Otkrijte svijet umjetnosti i kulture!

Ostavi komentar

Ostavite odgovor

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *

Još iz rubrike RECENZIJE

NA VRH